Na bijna 44 uren, 5 kisten en 12 instructeurs eindelijk solo

Dit doet denken aan het spreekwoordelijke ’twaalf ambachten en dertien ongelukken’, daarom enige uitleg.

In de zomer van 2009 had ik het plan opgevat om eens een paar vlieglessen te nemen. Na zoeken op het internet kwam ik terecht bij Vliegcentrum Lelystad en daar kocht ik een pakket in van 10 vlieguren. Omdat de afstand Dokkum Lelystad toch behoorlijk is ben ik verder gaan zoeken en kwam ik terecht in Drachten. Ik wist wel dat daar een baan lag, maar wist niet dat je daar ook kon lessen.

Na de 10 lessen op Lelystad in een AT-3 (SP-GED), waarvan ook nog een uur in een Tecnam (P92JS, PH-TEC) met in totaal 4 verschillende instructeurs ben ik overgestapt naar de MLA bij de Vliegclub Fryslan in Drachten. Daar heb ik ongeveer 13 uur gevlogen op de Dynamic (PH-4E7), maar die vond ik te nerveus. Het is een laagdekker en daardoor blijf je heel lang in het grondeffect hangen en ik vond het lastig om die kist te landen.

Ik ben toen overstapt naar de Tecnam (PH-4C8) en heb daar nog 3 uren op gevlogen. De vliegclub draait op vrijwilligers en daardoor is het lessen goedkoop, maar les je wel vaak met verschillende instructeurs. In totaal heb ik gelest met 7 van de 8 instructeurs.

Nadat ik op een beurs de Sportsman 2+2 in het echt gezien had, wist ik het zeker: daar wil ik in vliegen. Dit betekent wel dat ik een PPL brevet nodig heb. In september ben ik overgestapt naar een
GA-kist van Friesland Aviation, ook op Drachten, en les ik met de vaste instructeur Joop Bekkema op een experimentele kist, een Pelican PH-PLC. Na 18 uur en 10 minuten op de PH-PLC mocht ik dan op zaterdag 12 maart 2011 eindelijk solo.

Het weekend ervoor had ik drie dagen achtereen gelest met baan 08 in gebruik en had al een voorgevoel dat ik binnenkort wel eens solo zou mogen. Ik had op zaterdagmiddag om twee uur afgesproken en was al om half twee op het veld. Toen ik aan kwam rijden zag ik de PLC net weer opstijgen na een touch en go. Om twee uur stond de kist weer aan de grond maar waren de tanks zo goed als leeg. Dus er moest eerst even euro 95 gehaald worden bij de plaatselijke benzinepomp.

Om kwart voor drie zijn we ingestapt en hebben we 5 circuitjes gevlogen met touch en go’s en noodlandingen geoefend. Dit keer vlogen we de circuits op 700 voet. in plaats van 1000. Onderweg vroeg Joop of ik mijn medical had. Na de full stop zei Joop: “Ik stap uit, en jij gaat alleen.”

Ook nu was de lastige baan 08 in gebruik met een short final omdat je anders boven Drachten vliegt. Het was prachtig weer met een beetje crosswind uit het zuiden, maar wel redelijk druk op het platform en in het circuit. Drachten is geen gecontroleerd veld, dus goed opletten wie waar in het circuit zit.

Na mijn call: “ PLC for first solo, one circuit with full stop, request runway informationâ€, wist ik:  “It giet oanâ€. Na de laatste checks op het platform volgde de backtrack van baan 08, en daarna oplijnen en vertrekken. Bij 60 knopen los van de grond en doorklimmen met een snelheid van 70 knopen, flaps up bij 200 voet. Op het crosswind leg keek ik nog eens naast me: die rechterstoel is ècht leeg, ik moet het nu helemaal zelf doen. Op downwind de checks en de call en rustig doorvliegen met 80 knopen op 700 voet. Indraaien naar baseleg, gas terug nemen, extra standje flaps erbij en neus richten op de bosjes en rustig dalen naar 300 voet op final. “PLC final for full stopâ€. Indraaien, wings weer level, naar de baan brengen, horizontaal, afvangen en rustig de stick naar je toe trekken zodat  je de kist netjes aan de grond zet. Daarna de ontlading en het besef dat je helemaal alleen gevlogen hebt: bjusterbaarlik wat in het Fries zoiets betekent als: vet cool. Wat een machtige beleving. Bedankt Joop en alle andere instructeurs. Nu op naar het brevet.