Nieuws

OBERPFAFFENHOFEN  – Dornier Seawings gaat uit de Seastar CD2 een missievariant ontwikkelen, de Orca. Het toestel krijgt een vliegbereik van 720nm (1.330km) en kan worden uitgerust met radar en sonar. Ook kan het worden ingezet voor de bestrijding van plastic afval in zee.

Eind 2018 werd tijdens de Zhuhai Air Show bekend gemaakt dat het Seawing-programma dankzij een kapitaalinjectie van 150 miljoen Euro versneld kan worden. Daardoor kan worden toegewerkt naar een eerste vlucht in 2019. De Seastar CD2 moet in 2021 op de markt komen, de Orca een jaar later.

De fabrikant toonde in augustus 2017 in het Duitse Oberpfaffenhofen het eerste prototype van de nieuwe Dornier Seastar. Daarmee  werd het in 2009 opnieuw geïntroduceerde amphibian-concept nieuw leven ingeblazen.

Dornier Seawings werd in 2013 grotendeels overgenomen  door de Chinese bedrijven   Wuxi Communications Industry  en Wuxi Industrial Development. De familie Dornier behield echter een minderheidsaandeel.

De Seastar is uitgerust met twee 650 pk sterke Pratt & Whitney Canada PT6 turbopropmotoren die vijfbladige MT composietpropellers aanjagen. Het toestel kan tot twaalf passagiers vervoeren en heeft een vliegbereik van 1.660 km bij een kruissnelheid van 180 kts (334 km/h) Gesproken wordt over een MTOW van 5.098 km en een startaanloop van bij 700 m op land. In het water kan nog gestart worden bij een golfhoogte van 60 cm.

Vergeleken met de 2009 variant kan nu in de cockpit een digitale Honeywell Primus Epic 2.0 avionica suite worden aangepast terwijl ook het interieur op een hoger peil werd gebracht.

Daarnaast leverde het Japanse Sumitomo en corrosie bestendig landingsgestel terwijl het neuswiel nu elektromechanisch wordt bestuurd. Een zogenoemde hydro-thruster moet zorg dragen voor betere manoeuvreerbaarheid in het water.

Medio 2009 lagen er 25 getekende intentieverklaringen, maar toen gooide de crisis roet in het eten. Naar verwachting zal het eerste, zes miljoen dollar kostende, toestel in al in het eerste kwartaal van 2019 vliegen gevolgd door certificatie in 2020.

De eerste tien rompen voor de vliegboot worden in de Canadese vestiging van Diamond Aircraft gebouwd. Volgens Diamond levert de grootte van het ontwerp geen problemen op omdat in London de nodige ervaring is opgedaan met de (in de ijskast gezette) Diamond D-Jet. Bovendien komen volgens de Oostenrijkse fabrikant de ontwerpfilosofie en bouwwijze van beide vliegtuigen met elkaar overeen.

Het ontwerp dateert uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Na de ontwikkeling van een kunststoffen prototype en een eerste vlucht in 1984 volgt in 1990 de FAA en EASA een typegoedkeuring. Daarna wordt begonnen met de bouw van de eerste toestellen in serieproductie. De productie blijf echter beperkt tot drie toestellen. Orders worden echter niet verzilverd, waarna het project mede door geldgebrek een stille dood sterft. In 2009 wordt een nieuwe variant gepresenteerd, maar ook deze wordt niet in productie genomen.

Het ontwerp uit 2009.

3 reacties op “Dornier Seawings ontwikkelt missievariant CD2

  1. B. Borrias schreef:

    Er is meer water dan land op deze aarde. Wat is de reden dat de ontwikkeling van grote watervliegtuigen niet sneller gaat.

  2. Anton Schiere schreef:

    @ Borrias
    Je constatering over waterarealen is juist.
    Kijk je naar de inzet van seaplanes dan lijkt dat enkel te gebeuren daar waar het echt niet anders kan.

    Reden:
    Inert aan watervliegtuigen is, dat ze verhoudingsgewijs zwaarder zijn en waardoor ze per reizigerskilometer meer brandstof verbruiken, dus minder economisch in het gebruik dan landvliegtuigen.
    Dat extra gewicht komt of van extra drijvers al dan niet ook inclusief wielen in de plaats van enkel wielen, of doordat zoals bij vliegboten de hele romp versterkt moet worden om de harde aanraking met water te kunnen weerstaan.
    En zulke vliegboten, à la de Catalina PH-PBY, hebben dan vaak ook nog wielen.

    Toegegeven daar staat tegenover, dat je geen kosten hebt van de aanleg van airstrips en kunt volstaan met hier en daar een steiger en voor passagiers meestal geen natransport meer nodig is.

    Tenslotte watervliegtuigen zijn in aanschaf duurder, door de extra drijvers, of versterkte romp.
    Behalve als ze zelf uit het water kunnen rijden is uitvoeren van onderhoud lastiger, dus ook duurder en zeker op zout water speelt corrosie een extra rol.

    Maar ‘t spreekt heel erg tot de verbeelding.
    Landt hier nu net een koppel aalscholvers.
    Die vliegen, varen en duiken ook nog onder water, om met een paling in bek weer boven te komen !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.