Mijn Air Show

Krachten en grommen, met F-15s en hun piloten

Geplaatst door: Menno Kortekaas

Tijdens het tweede weekend van september waren er de Belgische Luchtmacht dagen te Vliegbasis Kleine-Brogel.
Duidelijk aanwezig waren een grote collectie Vipertjes, het marketing team van Rafale, de Eurofighter en de Gripen. Een van de laatste toevoegingen aan de show waren de Amerikaanse F-15C/D’s van het 493e squadron uit Lakenheath. Zij waren aanwezig met twee tweepersoons F-15D, in totaal dus 4 piloten, een extra gezellig weekeindje uit.
Ik had de kans om met een aantal piloten van dit squadron te spreken.

Het 493e squadron bijgenaamd “The Grim Reapers” met F-15C/D maakt, samen met nog twee squadrons die zijn uitgevoerd met de F-15E Strike Eagle, deel uit van 48e Fighter Wing van het 3e Air Force van de United States Air Forces in Europe.
De afgelopen jaren zijn de F-15s van Lakenheath betrokken geweest bij een groot aantal operaties onder andere in Afghanistan, Irak en Libië. Tijdens Desert Storm waren F-15C’s verantwoordelijk voor het uitschakelen van 34 van de 37 vijandelijke toestellen. We hebben ze dan ook weinig op vliegshows kunnen zien, dezelfde groep was twee weken eerder al wel aanwezig op de vliegshow op Payerne in Zwitserland.

Allereerst liep piloot bijnaam “Growl” met mij een rondje om de kist, waar twee drop tanks onder de vleugels hingen en en een travel pod in het midden. Er is nog plek voor bijvoorbeeld vier infrarood doelzoekende lucht-luchtraketten aan de vleugels en vier actieve radar-geleide middellangeafstands- lucht-luchtraketten.
Zijn bijnaam dankt hij aan het grommende geluid dat de AIM-9 Sidewinder infrarood lucht-luchtraket maakt wanneer het ingeschakeld wordt en op zoek gaat naar een doel. Als het een doel heeft gevonden dan verandert de het geluid van een lage naar een hoge toon.
Bij de luchtinlaten valt op hoe diep de motor ligt, de F-15 heeft variabele inlaten die automatisch verstellen voor de optimale instroom van lucht bij subsonische- en supersonische vluchten.
Achter een luikje onder de romp komt het zes-loops roterende boordkanon tevoorschijn met een reservoir voor bijna duizend patronen. Iets verder naar achteren onder de romp zijn de reservoirs voor radarreflectiestroken (chaff) en lichtballen (flares), te gebruiken voor zelfbescherming.
Aan de achterkant zien we de twee Pratt & Whitney F100 motoren van de 220 variant, dezelfde motoren waar onze F-16’s er één van hebben.
Normaal gesproken vliegen zij met de éénpersoons F-15C, de tweepersoons F-15D word gebruikt voor trainingsdoeleinden zoals bijvoorbeeld het training van iemand die niet meer current is, maar de tweepersoons variant is ook volledig inzetbaar voor missies.

Captain Jason met bijnaam “Torq”, kort voor torque ofwel koppel, 29 jaar oud, uit de Amerikaanse staat Michigan (The Great Lake State) vertelt mij hoe hij piloot in de USAF is geworden.
Het begon voor Jason allemaal op de United States Air Force Academy in Colorado, een 4 jaar durende opleiding waarbij je een bachelor’s degree behaalt en tot officier word gemaakt.
Daarna ging hij naar Initial Flight Screening (IFS), een screening programma voor kandidaten die nog geen private pilot license hebben, waarbij zij een initial flying training krijgen van ongeveer 25 vlieguren op de DA-20.
Jason ging daarna naar Euro-NATO joint jet pilot training (ENJJPT) te Sheppard AFB, Texas. Dit is 1 van de 4 trainingsprogramma’s en dit is waar ook de Nederlandse F-16 piloten hun training krijgen.
Studenten beginnen op de T-6A Texan II en leren op contact, instrumenten, laag en in formatie vliegen, daarna gaan ze door naar de supersonische T-38. De gehele opleiding duurt ongeveer 54 weken.
Hij is daarna instructeur geworden op de T-38 en heeft daar nog ongeveer duizend uren op instructie gegeven, ook aan Nederlandse studenten en studenten uit diverse andere NATO landen.
Daarna is hij door gegaan met Introduction to Fighter Fundamentals (IFF), een vervolgcursus met dezelfde T-38 om offensieve en defensieve manoeuvres te trainen. Om uiteindelijk de F-15 B-Course te volgen voor de F-15C en in februari 2014 kwam hij in Lakenheath aan.

Zowel het toestel, de bewapening als de training is 100% gericht op het behalen en op het behouden van het luchtoverwicht. Pure focus dus.

Jasons eerste operatie was eind augustus tot begin september toen twaalf F-15C naar Graf Ignatievo Air Base in Bulgarije vlogen om daar gezamenlijk met de Bulgaarse luchtmacht oefeningen uit te voeren.

Begin dit jaar was “Growl” op Šiauliai Air Base in Litouwen als onderdeel van NAVO’s “Baltic Air Policing” voor het bewaken van het luchtruim boven de Baltische staten. Een missie waarvoor Nederland begin september 5 extra F-16’s naar Litouwen stuurden.

Op de vraag of Jason ooit nog eens iets anders zou willen doen was het antwoord volmondig “nee”. Als hij een toestel van de flight line uit mocht kiezen om een uurtje uit te proberen koos hij nog steeds voor de F-15. Er is één ding duidelijk, hij wil F-15 blijven vliegen tot aan zijn pensioen.
Of dat ook kan moeten we nog maar zien, de beslissing om F-15C’s nog een jaar in Europa te houden ligt op het moment van schrijven van dit artikel als onderdeel van het “Europe Reassurance Initiative” ter goedkeuring bij de leden van het Amerikaanse Congres.
De F-15C is er in ieder geval wel klaar voor, de F-15C’s in Okinawa en van de National Guard zijn al uitgerust met de nieuwste (V)3 AESA radar. Dit type radar heeft geen bewegende (mechanische) onderdelen maar maakt gebruik van een actieve elektronische scannende straal. “Growl” hoopt dat deze upgrade ook naar zijn F-15C´s komt.

Pure fly-by-wire heeft ie niet, maar hydraulische systemen in combinatie met elektronische, in de cockpit vindt je gewoon een center stick, “you’ve got to manhandle the thing” zegt “Hog”.
Ik begrijp hier uit dat F-16’s voor watjes zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *