Mijn Trip Tip

Pasen 2013 is voor mij een avontuur om nooit te vergeten. Samen met Remko Bekkema, een goede vriend en tevens piloot met heel veel ervaring, vlogen we een Cessna 150 vanuit Lecce (Italië) naar Lelystad. Een trip van zo’n 17 uur vliegen, met veel onvergeetbare herinneringen en onverwachte situaties!

29 Maart

Op Goede Vrijdag vertrekken we met de trein uit Lelystad richting Eindhoven. Daarvandaan vliegen we met Ryanair naar Brindisi, een vlucht van slechts 2 uur waar we op de terugweg wel 17 uur over zullen doen. Vanuit Brindisi is het nog 40 minuten rijden naar Lecce, een mooie Zuid-Italiaanse stad. Dit is ook gelijk de plek waar we overnachten. Het is hier in vergelijking tot Nederland aangenaam warm, zelfs in de avond ligt het kwik hier nog rond de 20 graden. De traditionele pizza is vanavond natuurlijk niet mis te lopen en na afloop sluiten we de avond af met een heerlijke Italiaanse ijsco, om vervolgens vroeg op bed te gaan voor de lange dag die zal volgen.

30 Maart

We staan vandaag al vroeg op want er staat een lange dag voor de boeg. De eigenaar van het kleine vliegveldje net ten oosten van Lecce komt ons bij de Bed & Breakfast ophalen. Het vliegveld heeft een gravel baan en telt niet meer dan één hangaartje. Onze C150 met callsign 5B-CLC (geregistreerd in Cyprus) staat buiten op het gras vastgebonden. Het plan was oorspronkelijk om naar Cannes (Frankrijk) te vliegen, maar het weer laat dit niet toe. De route zou dan via Rome en Pisa gelopen hebben, want de C150 heeft een endurance van maar 3,5 uur. Maar in de Apennijnen is slecht zicht en lage bewolking. De oostkust van Italië meldt goed weer en we besluiten dat onze eerste stop, op aanraden van de eigenaar van het veld, Falcone wordt. Falcone ligt aan de oostkust van Italië tussen Bari en Foggia en is een veld vergelijkbaar met Lecce, alleen dan met een grasbaan. Italië telt tientallen van dit soort privévliegveldjes.

Rond kwart voor tien gaan we takeoff en zetten we koers richting het noorden. We vliegen over prachtige witte steden en groene open vlaktes. Naarmate we het binnenland een beetje invliegen loopt het terrein geleidelijk op. Net voordat we over de laatste heuvel heen vliegen, zitten we op zo’n 500ft AGL. In een dal ligt het veld Falcone, met een grasbaantje van zo’n 700 meter. Na de landing stappen we met een goed gevoel uit de kist. De kop is eraf!

Op het veld blijkt geen Mogas 98 te zijn, dus zijn we genoodzaakt Avgas te tanken. Mogelijkheden tot lunchen zijn er niet, dus nemen we genoegen met een platgedrukt broodje van de dag ervoor. Het leven van een piloot kan soms hard zijn. Na dit weggespoeld te hebben met wat water gaan we weer takeoff en nu richting Madonna di Loreto, nog een klein veld vergelijkbaar met de vorige twee.  Onze route brengt ons over Foggia en daarna buigen we af richting de kust. Boven zee is het qua turbulentie vrij rustig totdat we bij Pescara komen. Een Boeing 737 vliegt daar 500ft onder ons door om te landen en even later, als hij op final zit, meldt hij over de radio dat hij in hevige turbulentie zit veroorzaakt door wind die over de bergen waait. Als een Boeing 737 het al voelt zullen wij er nog wel meer last van hebben, dachten we. En dat klopte. Slechts enkele seconden later werden we door een harde zijwind opzij, omhoog en omlaag getild. Er was bijna niet tegen in te sturen en er werd even wat adrenaline in mijn lichaam rondgepompt. Gelukkig hield het op toen we voorbij de bergkam waren en konden we onze vlucht veilig voortzetten. Na ongeveer 3 uur in de lucht landen we op Madonna di Loreto. De mensen hier zijn enorm gastvrij en we worden meteen uitgenodigd om iets met ze te drinken. ’s Avonds eten we een heerlijke maaltijd bestaande uit echte Italiaanse ham en kaas, daarna Pasta en als afluister overheerlijke Tiramisu. Met een volle buik slapen we die nacht in een hotel net buiten het vliegveld.

31 Maart

Ook vandaag staan we weer vroeg op en na een ontbijt (van slecht één croissant, het gaat de mensen hier meer om de cappuccino) brengt de eigenaar van het hotel ons naar het vliegveld. Het plan is om vandaag in één keer Cannes te halen, wat precies drie uur vliegen is en dus net binnen de endurance valt. Omdat we een groot stuk over zee zullen vliegen doen we de zwemvesten om.

De take off is enigszins spannend, want het had de nacht ervoor geregend dus de baan is één modderpoel. Samen met een baantje van krap 700 meter wordt het toch even serieus vliegwerk. Met de short field take off procedure lukt het ons om op ¾ van de baan los te komen en klimmen we mooi over de heuveltjes uit.

Even later wordt het voor ons al duidelijk dat we Cannes niet in één keer gaan halen. Air Nav Pro op de iPad geeft 50 knopen groundspeed aan en we hebben er toch echt 80 nodig om in Cannes te komen. Daarnaast wordt het naarmate we de bergen invliegen steeds turbelenter en daarom besluiten we te diverten naar Bologna, een groot veld vergelijkbaar met dat van Pisa. Om de hevigste turbulentie te vermijden vliegen we langs de grens van de bergen met het dal, via San Marino en Imola. Na zo’n twee uur komt Bologna in zicht en hebben we ook radiocontact. De ene na de andere grote kist komt binnen zoefen en wij worden eerst in een holding ten zuiden van het veld gezet. Pas na vijf rate one turns worden we naar het veld geleid waar we vervolgens nog eens 360’s moeten gaan draaien. Dan komt er net een gaatje voor ons vrij en vliegen we een threshold base voor baan 12 en taxiën we zo snel mogelijk van de runway.

Het businesscentrum is helemaal aan de westzijde van het veld dus worden we door een Follow-me wagentje opgewacht en naar het platform begeleid. Wij zijn naast de Piaggio P.180 Avanti de enige andere kist. De man van het businesscentrum legt uit dat het er normaal heel druk is, maar omdat het eerste paasdag is komen er nu bijna geen grote zakenvliegtuigen binnen.

Na wat papierwerk en een broodje gaan we weer naar de kist, maar er moet nog wel getankt worden en dat is niet mogelijk bij het businesscentrum zelf. Daarom worden we door een nog een Follow-me auto naar een plek op het platform tussen de Boeings en Airbussen geleid waar wel een Avgaspomp staat.

Na het tanken gaan we snel weer airborne want het plan is om nu Cannes alsnog te bereiken en daar de nacht door te brengen. We vliegen weer om de bergen heen, maar we moeten ze op een punt doorprikken om aan de kant van de Middellandse Zee te komen. We vliegen eerst nog langs Parma en besluiten dan bij Genua door een dal met een snelweg heen te vliegen. We hebben de zon recht in ons gezicht en de contouren van de bergen zijn nog maar net te zien. Het is hier weer even serieus vliegwerk en we moeten goed op het terrein letten. Uiteindelijk doen we over het passeren van de pas maar tien minuten en komen we boven het prachtige Genua uit. In de haven liggen enorme cruisschepen en het water is hier magisch blauw. We vliegen recht over het veld van Genua waar onder andere twee gele blusvliegtuigen staan.

Na 20 minuten passeren we de grens met Frankrijk en vliegen we verder langs de Côte d’Azur. Onderweg volgen we de kustlijn en zien we Monaco met de beroemde tunnel van de Formule 1 Grand Prix. Onder ons door varen enorme jachten.

Als we bij Nice komen worden we door de verkeersleiding een stuk over zee gestuurd op 500ft om het andere vliegverkeer voor de internationale luchthaven van Nice niet te hinderen. Toch wel even spannend, met een Cessna 150 op 500ft over de Middellandse Zee zonder landingsmogelijkheden. Gelukkig hebben we onze zwemvesten aan en worden we na Nice weer naar de kust gestuurd. Even later zijn we ook bij Cannes en landen we op het met zon overgoten vliegveld. We tanken de kist af en parkeren hem dan in het gras waar hij de nacht door zal brengen. Het is op Cannes lekker druk met bizjets en ook het General Aviation platform staat vol.

We gaan voor avondeten naar het centrum toe. Cannes is echt een pareltje van eens stad met plaatjes die regelrecht uit een film zouden kunnen komen. Bij de laatste zonnestralen eten we nog een keer pizza en gaan dan terug naar ons hotel op het vliegveld. Het was een memorabele dag en we moeten weer vroeg op bed want morgen staat ons de laatste lange leg te wachten.

1 April

Vandaag proberen we om Lelystad te halen, omdat we morgen weer gewoon aan het werk moeten. Na ons eerste fatsoenlijke ontbijt tijdens deze reis lopen we richting het vliegtuig. We hangen al om kwart voor acht in de lucht en het is nog maar net licht. Onze eerste stop moet Lyon Bron worden, een kleiner veld ten oosten van Lyon. Het weer is prachtig en we klimmen boven de Franse kust uit naar 3000ft. We vliegen over enorme villa’s met allemaal een eigen zwembad. Dit is echt de plek waar alle rijke mensen hun zomerhuisje hebben. Het is mooi rustig in de lucht en we hoeven het stuur bijna niet aan te raken. Wat een verschil met gisteren. Nu vliegen we met alle gemak door het Rhônedal en passeren heuveltoppen op 500ft AGL.

Maar dan merken we iets eigenaardigs op in de cockpit. De koolstofmonoxide detector in de cockpit is zwart geworden. We krijgen al een beetje hoofdpijn, wat ook één van de symptomen van een koolstofmonoxidevergiftiging is. We denken dat er mogelijk een lek in de kachel zit waardoor er CO uit de motor in de cockpit komt. Daarom zetten we de kachel uit en zorgen we voor wat frisse lucht. Na een tijdje krijgt de detector gelukkig weer zijn oorspronkelijke kleur en hoeven we niet een voorzorgslanding te maken. Maar omdat we de kachel niet meer kunnen gebruiken begint het langzamerhand aardig koud te worden. De buitentemperatuur op 3000ft ligt rond het vriespunt. De waterdamp uit onze adem wordt zichtbaar, net zoals dat op de grond gebeurt als het koud is. Tegelijkertijd begint het zicht ook ernstig te verminderen en komen we in mist terecht. We besluiten toch door te gaan, want het weer zit nog binnen de limieten. Daarnaast krijgen we niet meer met grote hoogteverschillen te maken en hebben we nog steeds grondzicht.

Na een lange vlucht landen we op Lyon. We zijn verkleumd en onze handen zijn helemaal wit van de kou. Het veld staat vol met kistjes maar er gebeurt weinig door het slechte weer. Ook het businesscentrum waar we moeten afrekenen voor de landing is uitgestorven. Het restaurant is wegens tweede paasdag dicht dus we moeten het die middag doen met een Twix uit de snoepmachine.

Om voor het donker in Lelystad te zijn vertrekken we zo spoedig mogelijk naar onze volgende en ook meteen laatste tankstop: Nancy. Niet naar het grote veld van Nancy en Metz, maar naar een kleiner General Aviation veld wat tegen de stad aanligt. Onderweg begint het weer tikkerig te worden en moet er om de vijf seconden gecorrigeerd worden om op koers te blijven. Ook onze koude handen bemoeilijken het vliegen. We passeren tijdens de vlucht het mooie Franse platteland met kleine dorpjes en af en toe een kasteeltje. Ook vliegen we langs de stad Dijon die bekend staat om zijn mosterd. Het zicht is inmiddels iets verbeterd als we na een lange en eentonige vlucht bij Nancy uitkomen, maar het is nog steeds vervelend turbulent. De approach brengt ons recht over de stad. Van de havendienst krijgen we geen gehoor. Waarschijnlijk heeft hij even koffiepauze, wat op veel Franse velden tussen twaalf en twee uur de standaard is. Na een rondje over het veld voegen we in in het circuit. Op final is het extreem bumpy en we worden door de gusting wind alle kanten opgeslingerd, maar het lukt uiteindelijk zonder een al te grote klap op de baan neer te komen.

Aangekomen bij de pomp blijkt dat je alleen met een Total kaart kan betalen en laten wij die nou net niet hebben. Gelukkig komt de havenmeester ons helpen en weet hij te regelen dat we met een creditcard kunnen betalen. In het kleine havengebouwtje doen we de laatste voorbereiding voor de vlucht naar Lelystad die ons over Luxemburg, een stukje België en uiteindelijk Nederland zal voeren. Door de harde wind ligt de gevoelstemperatuur voor ons heel laag. Het lijkt wel alsof het min tien graden is. We klimmen snel in onze krappe cockpit waar het ook niet veel warmer is, maar waar we tenminste wel uit de wind zitten. Bij de takeoff hebben we een volle crosswind en vrijwel de hele vlucht is weer turbulent. We komen langs Luxemburg waar een grote Cargolux Boeing 747 boven ons langs vliegt. Boven de Ardennen zien we veel rook, waarschijnlijk van paasvuren.

Nadat we de laatste heuvel hebben gepasseerd komen we in Limburg en vliegen we langs Maastricht. Ten oosten van ons zien we Air Base Geilenkirchen waar de AWACS vliegtuigen staan. Ook vliegen we nog over Luchtmachtbasis Volkel. Het laatste stuk van de vlucht begint erg langdradig te worden en na bijna acht uur vliegen op één dag zijn we blij om Lelystad te zien liggen. De laatste landing gaat soepel en bij de hangaar worden we verwelkomt en gaan we eerst naar binnen om op te warmen. Een half uurtje later zitten we aan de patat wat bij mij zo naar binnen glijd. Maar ik denk dat alles wel lekker zou hebben gesmaakt nadat we de hele dag op één Twix hadden geleefd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.