Mijn Trip Tip

Clubvlucht van de Vliegclub Rotterdam 2011 Deel 2

Geplaatst door: Ben Marselis Skopje

Dit is het vervolg van deel 1

De route zou ons over Tirana voeren, naar het zuiden en dan via Ohrid naar Skopje in Macedonië. Jeppessen VFR kaarten ontbraken voor Albanië en Macedonië en dus gebruikten we de vertrouwde 1:500.000 TPC kaarten. Met behulp van GoogleEarth en deze TPC kaarten hadden we de route uitgezet met zeven user waypoints.

In de praktijk viel het uiteraard erg mee en volgden we de GPS bij een uitstekend zicht. Maar eerst moesten we ergens naar 3.000 – 4.000 ft klimmen. Dus vroegen we aan Tirana of we boven Tirana klimmende bochten mochten vliegen en dat mocht. Zo genoten we nog van wat extra sightseeing. Skopje zie je bij dit goede zicht al van ver liggen, het vliegveld ligt ten zuidoosten van de stad in een langgerekt dal. De approach was lang en zonovergoten. Bij toeval werden we verwelkomd door een Mil 24 gevechtshelikopter van de Macedonische luchtmacht. Het werd een bliksembezoek.

De volgende ochtend vertrokken we alweer. De afhandeling op Skopje Airport was soepel en op het veld was ook hier gratis en gemakkelijk internet. We zouden dezelfde weg via Tirana terugvliegen en dan naar Dubrovnik in Kroatië koersen, een vlucht van 2:30 uur, maar Skopje Air Traffic Control (ATC) wilde ons telkens via de intersectie Mavar hebben.

Via Mavar is het een rechte lijn naar Tirana, maar de bergen onderweg waren voor sommige toestellen te hoog, dat wil zeggen, het zou te lang duren om op veilige hoogte te komen. Zonder probleem kwamen we met ATC 6.000 ft overeen, maar elke hoogte was goed als we maar voldoende separatie met de grond beloofden. En dat deden we. Pula Van Dubrovnik naar Pula, beiden in Kroatië, is niet ingewikkeld: je volgt Adria 1 op een maximum van 1.500 ft. Blauwe zee, eindeloos veel eilanden en veel kust, maar telkens toch weer anders.

Het blijft adembenemend. ATC liet ons wel weten als er ander VFR verkeer was, maar dat hoefden ze niet te doen en dus bleef dat onze eigen verantwoordelijkheid. Hoe druk zou Adria-1 dan wel niet zijn, want alle VFR verkeer moest die weg volgen en het was dus oppassen. Nou, dat viel mee. Ergens bij VRP Korcula kregen we te horen dat een kist beneden 1.000 ft rondjes vloog, maar wij zaten op 1.500 ft dus dat gaf een goed gevoel.

Op vrijwel hetzelfde moment kregen we te horen dat een kist op 2.500 ft op ons afkwam en we zagen het toestel ver rechts van ons passeren. Dat was het, verder zagen of hoorden we niemand. Uiteindelijk kwamen we rustig bij Pula aan. Alweer zo’n oud veld van de Joegoslavische luchtmacht, de F84’s waren al lang verdwenen. De volgende dag viel de grote beslissing, die we overigens met optimisme zagen aankomen.

Het was goed weer boven de Alpen: een wolkenbasis op 9.500 ft met een paar verspreide flarden die wat lager kwamen, maar het stelde allemaal niet zoveel voor op de 8.000 ft, waar wij zouden vliegen. Op naar Lugano De vlucht naar Lugano in Zwitserland was prachtig en liep langs Venetië, Padova, Verona, Brescia en Bergamo. En dan de aanvliegroute naar baan 19 van Lugano, een plaatje.

Op Lugano zouden we tanken, eten en drinken en in de tussentijd was het onderbewustzijn druk bezig met de Alpen-crossing. Na de start klommen we ten zuiden van Lugano in Italië weer naar 4.000 ft om een goede aanzet te hebben voor de klim naar 8.000 ft. Het weer viel goed mee, leuk uitzicht en inderdaad, op 8.000 ft zie je toppen van bergen naast en boven je.

Maar het zicht was iets minder dan de voorspelling: in een dal verderop zagen we wat flarden wolken, iets later zagen we in een ander dal wat regen en na korte tijd zaten we zelf in een motregentje onder het wolkendek, wat enige turbulentie teweeg bracht. Maar een vlieghoogte van 7.500 ft was ruimschoots mogelijk. Het zicht hield niet over, zoals dat heet, maar het bleef duidelijk VMC en we waren bijna bij de Gotthardpas op 8.000 ft, waarna de hoogte van de bergen snel zou afnemen.

We zagen de Gotthard-pas onder ons doorschuiven, dat vergeet je niet. De laatste dag was ook de meest rustige: de vlucht van Freiburg naar Koblenz voor de afscheidslunch. Daarna vloog iedereen naar zijn thuisbasis, een ervaring voor het leven rijker.

Clubvluchtrecords

  • Geland in grootste aantal verschillende landen: 9
  • Grootste aantal verschillende FIRs doorkruist: 12
  • Eerste Clubvlucht die via Twitter te volgen was
  • Allemaal verschillende vliegtuigen: 7
  • Onze eerste gezamenlijke Alpencrossing
  • Grootste aantal verschillende valuta: 6

Tijdens de route geland in Mannheim Graz Venetie-Lido Portoroz (Slovenië) Mostar (Bosnië-Herzegovina) Tirana (Albanië) Skopje (Macedonië) Dubrovnik (Kroatië) Pula (Kroatië) Lugano Freiburg Koblenz Rotterdam

Vlieguren: 20-25 per vliegtuig

Aan de Clubvlucht 2011 werd deelgenomen door zeven vliegtuigen met in totaal 21 inzittenden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.