Mijn Trip Tip

Clubvlucht van de Vliegclub Rotterdam 2011 Deel 1

Geplaatst door: Ben Marselis

Clubvlucht van de vliegclub Rotterdam 2011
“If you fail to prepare, you prepare to fail”, heb ik eens ergens gelezen. De jaarlijkse Clubvlucht van de Vliegclub Rotterdam was perfect voorbereid, maar het bleef aanbevelenswaardig elke dag het vliegveld van bestemming nog even te bellen voor de bevestiging dat VFR vliegen was toegestaan en voor de zekerheid dat parkeerruimte en brandstof aanwezig waren. Contant geld in euro’s was ook handig en dat bleek!

In 2011 vond de clubvlucht plaats tussen 17 en 26 juni met zeven vliegtuigen, 21 inzittenden waaronder vijftien piloten en allemaal lid van de vliegclub. De vlucht naar Venetië was voor velen routine: via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Italië, het is toch een milkrun, nietwaar? En na een grandioos bezoek aan Venetië werd het tijd voor het echte werk: de Balkan. Bij het indienen van de vliegplannen op Venetie-Lido bleek dat we van de douane niet direct naar Zadar in Kroatië mochten zonder de (Schengen)douane op Lido te passeren, maar die hadden circa drie uur prior notice. Dat stond niet in de Bottlang, maar wel op het internet. Dan maar via Portoroz in Slovenië reizen, zo flexibel is de vliegerij.

Portoroz
Portoroz lag immers redelijk op de route naar Zadar in Kroatië en het voegt weer een bezocht land toe aan de lange lijst van deze Clubvlucht. We werden ontvangen door een follow-me brommer. De vlucht naar Zadar was mooi en over veel meer eilandjes dan we ons vooraf hadden gerealiseerd. De rijke schakering van blauw en groen was prachtig. Via VRP’s (Visual Reporting Point) Porec en Plomin volgden we de Adria1 route op 1.500 ft. Tijdens het tanken op Zadar verscheen een CL215 brandblusvliegtuig in het circuit, dat als een UFO boven het veld hing.

Mostar
Wederom een mooie vlucht, nu naar Mostar in Bosnië-Herzegovina. Die leg voerde langs 6.000 ft hoge bergen, langs Split en dan bij VRP Velit vlogen we Bosnië-Herzegovina binnen. Het zicht was uitstekend. Eerst vlogen we even een rondje om Mostar om het oude centrum en de befaamde boogbrug alvast te zien. Mostar ligt leuk in een breed dal, maar je moet voor de landing en takeoff goed kijken hoe je dat gaat aanpakken, maar dat is normaal nietwaar. Tijdens de taxirit naar het hotel kregen we al een aardige indruk, een kleine, mooie stad. Maar een van de taxichauffeurs vertelde dat de mensen hier tijdens de Balkanoorlog veel hebben meegemaakt. Rondom de beroemde brug van Mostar lagen vele toeristenwinkeltjes. De euro was er net zo goed betaalmiddel als de lokale mark, maar je kreeg niet altijd wisselgeld in euro’s. De indrukwekkende brug en een klein gedenkteken ‘do not forget 93’ bleven ons bij.

Tirana
De volgende dag lag Mostar er zonovergoten bij. Vandaag was ons reisdoel Albanië, een vlucht van 1:30 – 1:45. De piloten moesten eerst landingsgeld betalen en daarna werden we door een busje naar de verkeerstoren gebracht, waar drie zeer enthousiaste mannen met onze vluchtplannen aan de slag gingen. Bestemming Tirana gaf echter meteen gezichten met de uitdrukking ‘hoe gaan we het ze vertellen’, maar toen we zeiden dat we al een clearance hadden, was het snel geregeld.

Buiten was het al 30 graden, de tanks zaten vol, maar onze weight and balance was uiteraard in orde en de baan was lang genoeg. De klim naar 5.500 ft duurde een eeuwigheid. De route voerde via Dubrovnik langs de kust Albanië in. Vlak na Dubrovnik moesten we tot maximaal 1.000 ft zakken om door een klein stukje Montenegro airspace te mogen vliegen en dat vonden we best, dan zie je wat. We bleven verder op 1.000 – 1.500 ft.

Onderweg was er nog wel wat verwarring, want er waren zoveel frequenties waar je soms eerder dan verwacht naartoe moest dat er weleens iemand ‘kwijt’ was. 123.55 komt dan goed uit om onderling te overleggen. En zo vlogen we bij VRP Veslo, vlak onder het vliegveld van Tivat, de Jeppessen VFR kaart af, dat was me nog niet eerder gebeurd. Tirana Tower was heel prettig en ontspannen, maar toen aan de stroom Nederlandse VFR kisten geen einde leek te komen, werd enige stress merkbaar. Omdat we eerst via Durres aan de kust waren gevlogen om hotels te zoeken, vlogen we nu in feite een heel erg wijde downwind en een baseleg waarbij het vliegveld Tirana zowat aan de horizon lag.

De Airbus die voor takeoff op de holding stond moest lang wachten en die zal zich afgevraagd hebben of er nog een eind aan kwam. Geen gedoe dus met wake turbulence: goed bedacht van Tirana Tower. Een modern veld overigens, meteen gratis internet, daar kunnen andere velden nog wat van leren. Er was Avgas dat geleverd werd met een handpomp: zwaar werk, maar dat mag ook wel voor 2 euro 94 per liter. Ze worden hier eenmaal per jaar bevoorraad en nadat we de aanwezige voorraad onderling verdeeld hadden, was toevallig alles op. Hopelijk was de jaarlijkse bevoorrading aanstaande, want volgens de Bottlang is er Avgas.

Onze dagtrip naar het historische plaatsje Kruja was geweldig en we kregen een aardige indruk van het landschap. En ja hoor, langs de kant van de weg zagen we een paar van die beroemde Albanese bunkertjes uit de Koude Oorlog. Op Tirana Airport werden we de volgende dag efficiënt door paspoortcontrole en security geleid. De vliegplannen werden ingetypt, misschien hadden we dat in de vertrekhal met die uitstekende internetverbinding via AIS zelf kunnen doen?

Het betalen van de landingsgelden ging veel sneller, logisch als je de prijzen zag! Weer een record, maar nu eentje waar je buiten kunt: 130 euro en voor een Cessna 414 zelfs bijna 400 euro. Intussen werden de kisten bloedheet in de zon. Tirana Tower nam ruime separatie in acht tussen de vliegtuigen en dus was het zweten op de holding points.

Zie voor de rest van het verhaal deel 2

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.